Forum Obserwatora III

[Watcher]

Chrobacja

Chrobacja to wspólna nazwa sześciu księstw antyjskich powstałych na wschodnim wybrzeżu Avelonu, na północ od Królestwa Kalizji.

W 7951 roku Azylu pięciu młodszych braci króla Radomira II otrzymało od niego pozwolenie na podróż za Góry Antyjskie, by skolonizować tamtejsze ziemie na zasadach kalizyjskich lenn. W ten sposób powstały: Sorbia, Krasina, Wola, Welecja i Licykawia, początkowo części uznające zwierzchność kalizyjskiego suwerena. Wraz z braćmi na północ pociągnęło kilka tysięcy Kalizów, nowych mieszkańców tych bezludnych dotąd wybrzeży.

Już piętnaście lat później sytuacja polityczna Chrobacji (która jeszcze nie nosiła tej nazwy) zaczęła się zmieniać. Radomir II został zamordowany przez Wojbora Rudego, podobnie jak wszystkie jego dzieci i najmłodszy z braci, który wcześniej był za młody na podróż na północ. Dynastia Pałubowiczów na południe od Gór Antyjskich przestała istnieć. Piątka książąt chrobackich zaprzysięgła zemstę, aczkolwiek na razie była zdecydowanie za słaba, by rozpocząć jej realizację. Na Pierwszym Wiecu zerwali więc swoje związki z Kalizją „do czasu, aż prawowity dziedzic na królewskim stolcu osiędzie”. By wzmocnić swoje niewielkie siły, książęta najęli drużyny wojów jutońskich, co w połączeniu z pogrążeniem się Kalizji w wirze wojen domowych, zapewniło bezpieczeństwo Chrobatom na kilkadziesiąt następnych lat.

Księstwa były początkowo słabo zamieszkane, aczkolwiek żyzność tamtejszych gleb systematycznie ściągała tam antyjskich osadników, a poza tym osiedlali się tam też niektórzy najemnicy z drużyn jutońskich po zakończonej służbie. Na początku dziewiątego tysiąclecia stolica Sorbii (Kopanica) liczyła już sobie ponad dwa tysiące mieszkańców i stała się trzecim co do wielkości miastem wschodniego Avelonu. Prócz ludzi, mieszkać zaczęły też pojedyncze elfy, krasnoludy, drakony i niziołki, a kilka mil dalej swoją wieżę wybudował mag Krzesimir, który stał się oficjalnym doradcą Wiecu Chrobatów. Pomogło to zdecydowanie w odparciu ataku Kalizów z 8022 roku, jedynej jak dotąd poważnej próby odzyskania przez południową monarchię swej północnej prowincji. Poważniejszym problemem okazały się rozpoczęte w 8049 roku ataki jutońskich łupieżców, na szczęście jednak dla Chrobatow ich drakkary częściej wybierały południowe, bogatsze krainy.

W 8080 roku powstało ostatnie już, szóste księstwo chrobackie. Kuzyn księcia Licykawii Spicymira III, Sambor, otrzymał od Wiecu zgodę na kolonizację ziem na północ od Wartkiej Rzeki. W ten sposób powstała Gajowia, najrozleglejsze, choć najsłabiej zaludnione państewko Chrobatów.

[Watcher]

Książęta Licykawii

Spicymir I Wdały
7951-7967
Najmłodszy z chrobackich synów Leszka Chromego. Założyciel stołecznego grodu Lutoń. Za jego rządów księstwo nazywane było Północnym.

Spicymir II
7967-7985
Najstarszy syn Spicymira I. Zorganizował ekspedycję do Złej Puszczy, z której wrócił tylko jeden przerażony uczestnik („Wycieczka Sławomira”), opowiadający o nieumarłych i demonach polujących na wszystko, co żyje. Zapoczątkował budowę Wału Spicymira.

Nierad
7985-7996
W czasie jego panowania doszło do Waśni Pałubowickiej, w której Licykawia zachowała neutralność. To wtedy też zaczęto używać tej nazwy, od starożytnej, północnej części Antydy z której przodkowie Chrobatów musieli uciekać przed Czagatajami.

Janusz I
7996-8006
Licykawia zmierzyła się z pierwszymi rajdami Jutonów. Janusz, młodszy brat Nierada, początkowo radził sobie z nimi nieźle, budując sieć gródków na wybrzeżach. Gdy jednak w 8006 roku zaatakował go Gorm Lodobrody wraz ze swymi 50 drakkarami, książę Janusz uległ w Bitwie Złamanych Włóczni.

Tęgomir Jutonobójca
8006-8026
Większość panowania Tęgomira poświęcona była walkom z coraz bezczelniejszymi Jutonami. W 8021 roku udało mu się osaczyć Gorma, który z kilkunastoma waregami uciekł na zachód, do Złej Puszczy.

Libusza
8026
Kneź, Który Zniknął.

Wieńczysław
8026-8043
Dokończył budowę Wału Spicymira. Zginął w starciu z waregami.

Janusz II Czerwony
8043-8061
Strażnicy Wału zaczęli donosić o zakutych w stal rycerzach, ubranych w fioletowe płaszcze z białą różą, penetrujących granice księstwa. W grodzie Negard lojalni Jotunowie założyli w związku z tym Jasne Topory, bractwo wojowników mające patrolować przedpole Wału.

Bolesław I
8061-8077
Zamurowanie żywcem własnej żony kładzie się cieniem na jego panowaniu. Jej upiór do dziś objawia się czasem na nocnych ulicach Lutonia.

Spicymir III
8077-8109
To za jego panowania, w 8080 roku, Licykawia przestała być najdalej na północ wysuniętym fragmentem Chrobacji, gdyż za Wartką Rzeką (za aprobatą Spicymira) powstała Gajowia. Pod koniec jego panowania nad Lutoniem przeleciał ogromny czarny smok, ale na szczęście nie zaatakował.

Bolesław II Wysoki
8109-
Narastająca wrogość z Gajowią zdominowała pierwsze dziesięć lat jego panowania.

[Watcher]

Krótka historia Gajowii

Książę Sambor pociągnął na północ z zaledwie 50 wojami, ale wkrótce ruszą za nim następni. Ziemie wokół grodu Hrad były żyzne, a poza tym przez jakiś czas bezpieczne od najazdów jutońskich, ci morscy łupieżcy bowiem początkowo nie zorientowali się, że tereny te zaczęły być gęściej zasiedlone.

W 8083 roku Sambor odkrył, że te ziemie nie były tak zupełnie bezludne. Nad Zatoką Północną żyły niewielkie grupy elfów, które w ciągu ostatnich kilkuset lat przemieściły się tam z nieodległej Złej Puszczy, a na Palcu, półwyspie we wschodniej Gajowii, mieszkała mała społeczność półorków. Jedni i drudzy nie mieli wielkich oporów przed uznaniem władzy nowego suwerena, a półorki zaczęły nawet ochotniczo tworzyć Zielone Palce, gwardię przyboczną księcia. Do 8090 roku liczba ludności księstwa przekroczyła 2000 dusz.

Mimo wszystko oznaczało to, że Gajowia nadal była ekstremalnie słabo zaludniona, stanowiła przecież największe miasto Chrobacji: Wartką Rzekę (jej południową granicę) od Zatoki Północnej dzieliło przecież ponad 700 kilometrów! W związku z tym książę najął kilkunastu zasadźców, którzy w Sorbii, Kalizji, Lachinie i Segardzie zaczęli propagować ideę osadnictwa w tej północnej krainie (w zamian za dwudziestoletnie zwolnienie z obciążeń). Wyniki nie przyszły od razu, ale na początku LXXXII wieku w państwie Sambora żyło już prawie 30000 ludzi, z czego ponad tysiąc w dynamicznie rozwijającym się Hradzie.

Końcówka panowania Sambora przyniosła jednak pewne zmartwienia. Po pierwsze, niedaleko Hradu swoje leże próbowały stworzyć trzy behiry. Ponad stu ofiar trzeba było, żeby te bestie (dwie, jedna została ubita) przepędzić na wschód. Po drugie, Jutonowie przeprowadzili kilka krwawych rajdów na nadmorskie wioski, a jeden z ich jarlów: Thorbjorn Czerwonooki, zaprzysiągł księstwu zemstę po śmierci jedynego syna, Nilsa. Po trzecie, wzrost znaczenia Gajowii zaniepokoił południowego sąsiada, Licykawię. W 8109 roku Azylu na jej tronie zasiadł Bolesław II i stosunki między państwami rozgraniczonymi Wartką Rzeką zaczęły być napięte. Zawsze ostrożny Sambor odwołał nawet zasadźców, by prowadzona z sukcesem kolonizacja nie drażniła zanadto południowego sąsiada. Po trzecie, w tajemniczych okolicznościach ginąć zaczęli książęcy synowie (jeden spadł z wozu i skręcił kark, drugi spłonął w pożarze lasu, trzeci utonął a czwarty został znaleziony martwy w łożu).

Sambor umarł po długim panowaniu w 9117 roku Azylu i zastąpił go ostatni żyjący, najmłodszy syn: Dzierżysław. Nowy pan Gajowian miał zaledwie 21 lat i serce wypełnione niecierpliwością. Dzierżyk postanowił zerwać z ostrożną polityką ojca, wznowił osadnictwo, a poza tym rozpoczął tajny projekt związany z barbarzyńskimi, groźnymi ziemiami na zachodzie…